Czy można bać się własnego cienia? Można, jeśli cały Twój dotychczasowy świat ograniczał się do czterech ścian ciasnego kojca. Ta młoda, delikatna sunia miała najtrudniejszy start, jaki można sobie wyobrazić. Urodziła się w miejscu, gdzie człowiek był tylko odległym, niedostępnym elementem. Brak socjalizacji w najważniejszym, szczenięcym okresie zebrał okrutne żniwo. Z jednego kojca trafiła do kolejnego – tym razem zupełnie sama. Samotność, odizolowanie i brak bodźców sprawiły, że zamknęła się w skorupie ogromnego strachu. Na widok podchodzącego człowieka jej małe ciałko zaczynało drżeć, a jedynym ratunkiem wydawała się ucieczka. Ale w tym zalęknionym serduszku nigdy nie było i nie ma ani grama agresji. Jest tylko wielki, głęboki smutek i tęsknota za bezpieczeństwem. Udało się! Sunia została wyciągnięta ze złych warunków i trafiła na początku pod skrzydła domu tymczasowego. To tutaj, dzień po dniu, powoli i na własnych zasadach, odkrywa świat na nowo. Pierwszy raz w życiu mieszka w prawdziwym domu. Wszystko jest dla niej nowe, czasem jeszcze przerażające – samo wejście przez próg wymaga od niej ogromnej odwagi, a stres sprawia, że wciąż jest w ciągłym ruchu. Jednak jej wola walki o lepsze jutro jest niesamowita! W stadzie czuje się jak ryba w wodzie. Świetnie dogaduje się z psami każdej wielkości – inne czworonogi dają jej ogromne wsparcie. Bez problemu akceptuje obecność kotów, żyją w pełnej harmonii. Sunia wzorowo zachowuje czystość w domu, codziennie trenuje chodzenie na smyczy i idzie jej to coraz lepiej. Polubiła klatkę kenelową – to jej bezpieczny azyl, w którym potrafi się już wyciszyć i spokojnie przespać całą noc. Ta mądra dziewczynka uczy się w błyskawicznym tempie. Zaczyna rozumieć, że dotyk człowieka nie musi boleć, a ludzka ręka potrafi głaskać i dawać pyszne smaczki. Coraz częściej sama przybiega po porcję czułości! Zaczyna też odkrywać, do czego służą zabawki i nieśmiało inicjuje zabawy z innymi psami. Kluczem do jej serca jest rutyna. Stałe elementy dnia dają jej poczucie stabilizacji, którego nigdy wcześniej nie miała. Co niesamowite – sama zaczyna już pilnować zegarka i przypomina swoim opiekunom, że nadeszła pora na stałe punkty programu! Szukamy dla niej człowieka przez duże „C”. Kogoś cierpliwego, spokojnego i wyrozumiałego, kto zrozumie jej przeszłość i nie będzie wywierał presji. Domu, który da jej czas i miłość, a w zamian zyska najwierniejszego przyjaciela, jakiego można sobie wymarzyć. Obecność innego, stabilnego psa byłaby dla niej ogromnym atutem i drogowskazem w nowym życiu. Pokażmy jej, że świat potrafi być piękny, a człowiek oznacza bezpieczeństwo.